SERUAN supaya orang Melayu dan umat Islam bersatu sememangnya mempunyai nilai yang besar dalam usaha memperkukuh kestabilan negara. Namun, perpaduan umat tidak seharusnya disempitkan kepada penyatuan parti tertentu atau digunakan untuk menentukan tahap keislaman seseorang berdasarkan pilihan politiknya.

Dalam tulisan bertajuk ‘Mengapa Perpaduan Melayu Islam‘, Presiden Pas, Tan Sri Abdul Hadi Awang, menghimpunkan sejumlah ayat al-Quran, hadis dan peristiwa sejarah bagi menyokong gagasan supaya parti-parti Melayu-Islam didahulukan dalam pembentukan kuasa politik.

Antara asas yang diketengahkan ialah para rasul memulakan dakwah kepada kaum masing-masing, penyatuan Muhajirin dan Ansar serta larangan umat Islam memberikan kesetiaan kepada pihak yang memusuhi Islam.

Prinsip-prinsip itu mempunyai asas agama yang jelas. Bagaimanapun, persoalan timbul apabila sejarah dakwah para nabi dan konsep persaudaraan Islam diterjemahkan secara langsung sebagai kewajipan menyatukan parti-parti Melayu-Islam.

Bahasa kaum bukan arahan dominasi kaum

Surah Ibrahim ayat empat yang dipetik dalam tulisan tersebut menjelaskan bahawa setiap rasul diutus menggunakan bahasa kaumnya supaya risalah dapat diterangkan dengan jelas.

Ayat berkenaan menekankan keberkesanan komunikasi dakwah. Ia tidak secara langsung menetapkan bahawa sesebuah kerajaan moden mesti dibentuk berdasarkan dominasi etnik atau bahawa umat Islam hanya boleh bekerjasama dengan parti berteraskan Islam.

Rasulullah SAW sememangnya memulakan dakwah kepada keluarga serta masyarakat terdekat. Namun, risalah Baginda berkembang melampaui sempadan bangsa, kabilah dan wilayah.

Madinah pula bukan hanya dibina melalui penyatuan kaum Arab Islam. Masyarakat bukan Islam turut berada dalam kerangka perjanjian yang menetapkan tanggungjawab bersama, keselamatan dan hubungan antara komuniti.

Pengalaman Madinah dengan itu turut memperlihatkan bagaimana masyarakat berbeza agama boleh hidup dalam satu kerangka politik berasaskan perjanjian dan keadilan.

Perpaduan umat tidak sama dengan penyatuan parti

Perpaduan umat merupakan tuntutan supaya masyarakat Islam bekerjasama dalam perkara yang benar, adil dan membawa kebaikan. Penyatuan parti pula ialah strategi politik yang melibatkan rundingan kuasa, pembahagian kerusi, jawatan dan kepentingan organisasi.

Parti politik ialah organisasi ciptaan manusia. Parti boleh melakukan kesilapan, mengubah pendirian, membentuk gabungan baharu atau berpecah akibat perbezaan kepentingan.

Oleh itu, menyokong atau menolak sesuatu gabungan politik tidak boleh secara automatik disamakan dengan menerima atau menolak persaudaraan Islam.

Lebih penting, tidak ada mana-mana parti yang boleh mendakwa memiliki hak eksklusif untuk menentukan siapa yang lebih Islam berdasarkan keahlian atau pilihan raya.

Konsep ‘wala’ perlu diletakkan dalam konteks

Tulisan berkenaan turut memberi amaran mengenai perbuatan memberikan wala’ kepada bukan Islam. Namun, konsep itu tidak wajar diperluaskan sehingga setiap bentuk kerjasama politik, pentadbiran atau ekonomi bersama bukan Islam dianggap sebagai pengkhianatan agama.

Terdapat perbezaan besar antara membantu pihak yang memerangi umat Islam dengan bekerjasama bersama warganegara bukan Islam dalam kerangka Perlembagaan.

Surah al-Mumtahanah ayat lapan dan sembilan, yang turut dipetik dalam tulisan itu, menjelaskan bahawa umat Islam tidak dilarang berbuat baik dan berlaku adil kepada bukan Islam yang tidak memerangi mereka kerana agama.

Malaysia pula ialah sebuah negara demokrasi berparlimen dan raja berperlembagaan. Islam mempunyai kedudukan yang jelas, kepentingan Melayu serta Bumiputera dilindungi, sementara kerajaan tetap bertanggungjawab kepada seluruh rakyat.

Dalam kerangka ini, kerjasama antara parti pelbagai kaum tidak dengan sendirinya bermaksud umat Islam menyerahkan agama atau kedaulatan kepada bukan Islam.

Siapa menentukan ‘tidak ekstrem’?

Presiden Pas mencadangkan supaya parti Melayu-Islam disatukan terlebih dahulu, diikuti kaum asal Bumiputera bukan Islam dan golongan bukan Islam yang ‘tidak ekstrem’.

Namun, tulisan tersebut tidak memberikan ukuran jelas tentang siapakah yang dianggap ekstrem.

Adakah penilaian itu berdasarkan tindakan terhadap Perlembagaan, dasar rasmi parti, penolakan terhadap Islam atau sekadar perbezaan pandangan dengan Pas?

Tanpa ukuran objektif, istilah ‘ekstrem’ boleh berubah mengikut kedudukan politik. Parti yang menjadi lawan boleh dilabel ancaman, manakala parti yang bersedia bekerjasama pula diterima sebagai sederhana.

Prinsip agama sepatutnya digunakan secara konsisten terhadap kawan dan lawan, bukannya berubah mengikut keperluan gabungan semasa.

Melayu memimpin melalui amanah, bukan bangsa semata-mata

Tulisan itu turut menyatakan bahawa bangsa Melayu paling layak memimpin masyarakat majmuk di rantau ini. Namun, ayat-ayat al-Quran yang dipetik sendiri memberikan ukuran kepimpinan yang jauh lebih luas.

Kepimpinan Islam terikat kepada ilmu, amanah, kesabaran, keadilan dan penolakan terhadap kezaliman. Surah al-Nisa’ ayat 58 memerintahkan supaya amanah diserahkan kepada mereka yang berhak dan hukum dilaksanakan secara adil.

Surah al-Baqarah ayat 124 pula menegaskan bahawa janji kepimpinan tidak meliputi orang yang zalim.

Bangsa Melayu mempunyai kedudukan penting dari sudut sejarah, Perlembagaan dan demografi. Namun, kedudukan itu tidak boleh menjadi lesen untuk mengetepikan kompetensi, integriti dan keadilan.

Melayu akan dihormati sebagai pemimpin apabila mampu menunjukkan pentadbiran yang bersih, ekonomi yang kukuh, pendidikan berkualiti dan pembelaan kepada seluruh rakyat.

Kritikan terhadap MADANI perlu disertai bukti

Tulisan tersebut turut menuduh reformasi Kerajaan MADANI berteraskan kebendaan serta berkiblatkan kuasa besar, Bank Dunia dan Tabung Kewangan Antarabangsa.

Bagaimanapun, tiada bukti khusus dikemukakan bagi menunjukkan bahawa Malaysia telah menyerahkan kedaulatan atau kuasa membuat keputusan kepada institusi berkenaan.

Hubungan perdagangan, pelaburan dan kerjasama dengan institusi antarabangsa merupakan urusan lazim sebuah negara. Setiap hubungan itu boleh dinilai dan dikritik, tetapi kritikan mestilah berdasarkan perjanjian, keputusan atau dasar yang boleh diperiksa.

Mengaitkan hubungan ekonomi antarabangsa dengan kehilangan iman tanpa bukti mencukupi hanya mengubah perbahasan dasar menjadi pelabelan moral.

Jika Kerajaan MADANI mahu dikritik, penilaian sepatutnya dibuat berdasarkan ukuran nyata seperti kos sara hidup, peluang pekerjaan, pendapatan rakyat, integriti pentadbiran, keberkesanan bantuan serta pengurusan kewangan negara.

Islam tidak boleh dimonopoli parti

Perpaduan Melayu-Islam tetap penting dalam mempertahankan kestabilan negara dan memperkasakan masyarakat. Namun, perpaduan yang dituntut Islam ialah perpaduan berasaskan kebenaran, amanah dan keadilan – bukan ketaatan mutlak kepada mana-mana parti.

Islam juga tidak mengajar umatnya membina kekuatan dengan menafikan hak jiran atau menanam kecurigaan terhadap rakyat berlainan agama yang hidup secara aman.

Kekuatan Melayu-Islam sepatutnya menjadi tiang yang menaungi masyarakat majmuk, bukannya tembok yang memisahkan rakyat.

Persoalan utama bukan parti mana paling lantang menggunakan nama Islam, tetapi siapa paling amanah, adil, berilmu dan berkeupayaan mengurus negara.

Perpaduan tidak boleh hanya muncul ketika parti memerlukan kerusi atau rakan untuk kembali berkuasa. Ia perlu diterjemahkan melalui pentadbiran bersih, penolakan rasuah, pembelaan rakyat miskin serta keadilan tanpa memilih kaum dan parti.

Akhirnya, Islam terlalu suci untuk dijadikan hak milik eksklusif mana-mana organisasi politik. Parti harus dinilai berdasarkan Islam – bukan Islam ditafsir mengikut keperluan parti.