DALAM suasana politik negara yang semakin mencabar, rakyat hari ini semakin matang menilai antara perjuangan sebenar demi kestabilan negara dengan retorik politik yang hanya menanam kebencian dan perpecahan sesama umat Islam.

Seruan perpaduan sememangnya tuntutan agama dan menjadi asas penting dalam kehidupan masyarakat majmuk di Malaysia. Namun persoalannya, adakah perpaduan itu benar-benar dibina atas keikhlasan untuk menyatukan rakyat, atau sekadar slogan politik untuk mengembalikan pengaruh dan kuasa?

Islam mengajar perpaduan melalui akhlak, keadilan, kestabilan dan maslahat rakyat. Rasulullah SAW membina negara Madinah bukan dengan budaya menghina, melabel atau merendahkan pihak lain, tetapi melalui piagam persefahaman, toleransi dan pengurusan masyarakat pelbagai kaum serta agama secara bijaksana.

Hari ini rakyat dapat melihat sendiri siapa yang benar-benar bekerja menjaga kestabilan negara dan siapa yang terus menjadikan politik kebencian sebagai modal utama.

Kerajaan Perpaduan yang ada hari ini bukan kerajaan yang sempurna, namun ia lahir daripada keperluan menyelamatkan negara daripada ketidakstabilan politik berpanjangan selepas beberapa kali pertukaran kerajaan dalam tempoh singkat. Rakyat sudah penat dengan perebutan kuasa, percaturan politik dan permainan sentimen agama yang akhirnya memberi kesan kepada ekonomi, pelaburan dan kehidupan harian rakyat.

Hakikatnya, kerjasama antara parti dalam Kerajaan Perpaduan dibuat atas prinsip Perlembagaan Persekutuan yang meletakkan Islam sebagai agama Persekutuan, sambil menjamin hak semua kaum dan agama. Dakwaan bahawa Islam sedang dipinggirkan hanyalah naratif politik untuk menimbulkan ketakutan dalam kalangan orang Melayu.

Realitinya:

• institusi Islam terus diperkasa,
• peruntukan pembangunan Islam terus meningkat,
• pendidikan agama terus diperkukuh,
• mahkamah syariah terus diberi perhatian,
• dan agenda kebajikan umat Islam tetap menjadi keutamaan kerajaan.

Jika benar kerajaan meminggirkan Islam, mengapa pelbagai program pembangunan masjid, pendidikan tahfiz, bantuan institusi agama dan agenda pemerkasaan syiar Islam masih berjalan secara aktif di seluruh negara?

Apa yang lebih membimbangkan ialah apabila agama digunakan terlalu jauh sebagai alat politik sehingga lawan politik digambarkan seolah-olah musuh Islam. Pendekatan seperti ini berbahaya kerana boleh memecahkan masyarakat Melayu-Islam sendiri serta menimbulkan kebencian berpanjangan sesama rakyat.

Politik matang tidak sepatutnya menjadikan masyarakat sentiasa hidup dalam rasa takut dan curiga. Menuduh pihak lain tunduk kepada kaum tertentu, melabel sesama Islam sebagai pengkhianat, serta memainkan sentimen bahawa agama sedang terancam hanya akan menambah jurang perpecahan dalam negara.

Lebih ironik apabila ada pihak bercakap soal perpaduan, tetapi dalam masa sama menggunakan bahasa menghina, memperlekeh dan menyerang maruah pihak lain secara terbuka. Perpaduan tidak akan lahir daripada politik maki hamun, sindiran dan budaya melabel.

Rakyat juga tidak lupa bahawa ketidakstabilan politik negara sebelum ini banyak berpunca daripada perebutan kuasa sesama parti politik Melayu sendiri. Akibatnya:

• ekonomi terjejas,
• keyakinan pelabur menurun,
• pentadbiran negara terganggu,
• dan rakyat menjadi mangsa ketidaktentuan politik.

Sebab itu majoriti rakyat hari ini lebih mengutamakan kestabilan berbanding retorik politik yang tidak berkesudahan.

Dalam konteks demokrasi moden, perpaduan nasional bukan bermaksud satu parti menguasai semua pihak atas nama agama, tetapi bagaimana pelbagai kelompok boleh hidup bersama secara aman dengan menghormati Perlembagaan, institusi negara dan kepelbagaian masyarakat.

Islam sendiri mengajar prinsip keadilan dan hikmah dalam mentadbir masyarakat majmuk. Malaysia bukan negara yang hanya dihuni satu kaum atau satu aliran politik semata-mata. Kekuatan negara ini sejak merdeka datang daripada kemampuan mengurus perbezaan secara matang tanpa menghancurkan kestabilan negara.

Apa yang rakyat perlukan hari ini bukan lagi politik yang sentiasa mencari musuh, tetapi politik yang:

• menyelesaikan masalah kos sara hidup,
• membuka peluang pekerjaan,
• menarik pelaburan,
• memperkukuh pendidikan,
• dan memastikan masa depan anak muda lebih terjamin.

Perjuangan sebenar bukan siapa paling kuat menghukum lawan politik menggunakan sentimen agama, tetapi siapa paling mampu membawa manfaat kepada rakyat dan negara.

Perpaduan yang ikhlas bukan dibina dengan membakar emosi kebencian, tetapi dengan menenangkan keadaan, mengurangkan ketegangan dan menyatukan rakyat demi kestabilan negara yang lebih besar.

Rakyat hari ini semakin bijak menilai antara perjuangan untuk rakyat dengan propaganda politik yang hanya mahu memastikan kelangsungan pengaruh dan kuasa.