DATA rasmi Jabatan Perangkaan Malaysia menunjukkan ekonomi Terengganu kononnya berkembang 4.0 peratus setahun bagi tempoh 2021–2023, dengan KDNK meningkat daripada RM34 bilion kepada RM38.2 bilion.

Namun di sebalik angka indah ini, terserlah wajah sebenar kelemahan pentadbiran negeri pertumbuhan yang tidak seimbang, berasaskan sektor tunggal, dan gagal membawa manfaat kepada rakyat biasa.

Sektor perkhidmatan kini menyumbang lebih separuh (52%) daripada keseluruhan ekonomi negeri, manakala pembuatan 36.9%. Dua sektor ini sahaja menguasai hampir 90% KDNK Terengganu, menjadikan negeri ini antara yang paling tidak pelbagai dari segi struktur ekonomi di Malaysia.

Pertanian lenyap, perlombongan malap, pembinaan lesu

Lebih mengejutkan, sektor pertanian — nadi utama luar bandar dan pesisir Terengganu mencatat pertumbuhan negatif (-0.5%). Sektor ini, yang sepatutnya menjadi pelindung ekonomi rakyat kecil, kini hanya menyumbang 0.5% kepada KDNK negeri angka yang memalukan bagi negeri yang terkenal dengan tanah subur dan hasil lautnya.

Perlombongan dan pembinaan pula sekadar menjadi pelengkap kosmetik. Sektor perlombongan tumbuh kecil (1.6%), manakala pembinaan tidak menunjukkan peningkatan ketara. Ini bukti bahawa Terengganu gagal menjana projek besar-besaran yang memberi limpahan ekonomi sebenar kepada rakyat.

Ekonomi tersandera di tangan elit industri

Di sebalik naratif ‘kemajuan ekonomi’, realitinya Terengganu bergantung sepenuhnya kepada sektor perkhidmatan yang berpusat di bandar, dikawal oleh segelintir kumpulan berkepentingan termasuk syarikat berkaitan kerajaan negeri dan konsesi besar.

Rakyat luar bandar tidak menikmati hasil pertumbuhan ini. Nelayan, petani, pekebun kecil dan peniaga desa terus bergelut dengan kos sara hidup, sementara kerajaan negeri sibuk mendabik dada dengan statistik KDNK yang hanya indah di atas kertas.

Risiko ketergantungan ekonomi tunggal

Apabila lebih 80% ekonomi negeri bergantung kepada sektor perkhidmatan dan pembuatan, Terengganu berdepan risiko tinggi kejatuhan mendadak apabila harga minyak, gas atau pasaran industri global terjejas.

Tiada jaminan kestabilan jangka panjang kerana sektor domestik seperti pertanian, perikanan, pelancongan tempatan dan perusahaan kecil tidak diberi perhatian secukupnya.

Negeri kaya, rakyat papa

KDNK meningkat tetapi pendapatan rakyat tidak seiring.

Pertumbuhan 4% itu bukan hasil kreativiti ekonomi rakyat, tetapi hanya berpunca daripada operasi industri besar dan aktiviti perkhidmatan berskala tinggi yang dikawal oleh segelintir elit.

Jika ini diteruskan, Terengganu akan menjadi negeri ‘kaya di atas kertas, miskin di akar umbi’.

1. Kerajaan Negeri gagal memperkasa sektor alternatif seperti pertanian moden, agroindustri dan pelancongan lestari yang boleh membuka peluang pekerjaan kepada anak muda luar bandar.
2. Kejayaan ekonomi hanya berlegar di bandar besar seperti Kuala Terengganu dan Kemaman manakala daerah luar seperti Hulu Terengganu, Besut dan Setiu kekal mundur.
3. Ketiadaan dasar pembaharuan ekonomi negeri menjadikan Terengganu terperangkap dalam kitaran pergantungan kepada minyak, kepada pusat bandar, dan akhirnya kepada politik slogan.

Negeri yang ditinggalkan masa

Slogan ‘Terengganu Maju, Berkat dan Sejahtera’ kini semakin kosong makna. Di lapangan, rakyat tidak melihat kemajuan hanya ketidakseimbangan ekonomi yang menindas.

Selagi pentadbiran negeri terus bergantung kepada sektor perkhidmatan tanpa membina kekuatan akar ekonomi rakyat, Terengganu akan kekal maju di kertas, tetapi mundur di hati rakyat.