KEBELAKANGAN ini, pelbagai laporan memaparkan peningkatan hasil negeri dan angka pelaburan di Terengganu sebagai bukti kejayaan pentadbiran negeri termasuk kenyataan dari bekas Ketua Pemuda UMNO, Khairy Jamaludin dalam podcast Keluar Sekejap yang turut dikongsikan dalam laman Urusetia Penerangan Darul Iman (UPDI). Data yang dikongsikan menunjukkan hasil kerajaan meningkat dan jumlah pelaburan direkodkan lebih tinggi berbanding tempoh rancangan pembangunan sebelumnya.

Tidak dinafikan, angka tersebut wajar diberi perhatian. Namun persoalan lebih besar yang perlu ditanya bukan sekadar sama ada angka meningkat, tetapi sama ada peningkatan itu benar-benar diterjemahkan kepada kesejahteraan rakyat kebanyakan.

Dalam ekonomi moden, terdapat perbezaan besar antara prestasi kewangan kerajaan dengan realiti ekonomi rakyat. Sebuah negeri boleh mencatat lebihan bajet atau peningkatan hasil, tetapi pada masa sama rakyat masih berdepan peluang pekerjaan terhad dan penghijrahan tenaga muda ke negeri lain.

Hakikat ini penting difahami kerana sebahagian peningkatan hasil negeri lazimnya datang daripada sumber seperti premium tanah, pengurusan aset atau projek berskala besar yang bersifat modal intensif. Projek sebegini memang meningkatkan angka pelaburan, namun tidak semestinya mencipta peluang pekerjaan dalam jumlah besar kepada penduduk tempatan.

Inilah sebabnya ukuran kejayaan ekonomi hari ini tidak lagi bergantung sepenuhnya kepada angka pelaburan atau hasil negeri semata-mata. Ukuran sebenar ialah sama ada anak muda mempunyai peluang kerja berkualiti, usahawan tempatan berkembang, dan pendapatan isi rumah meningkat secara mampan.

Ramai pemerhati ekonomi juga mengingatkan bahawa peningkatan prestasi selepas pandemik COVID-19 berlaku di hampir semua negeri hasil pemulihan ekonomi nasional dan pembukaan semula sektor industri. Oleh itu, adalah penting untuk menilai sejauh mana peningkatan tersebut berpunca daripada dasar negeri sendiri, dan sejauh mana ia didorong oleh faktor pemulihan ekonomi yang lebih luas.

Dalam konteks ini, rakyat berhak melihat gambaran penuh bukan sekadar angka makro, tetapi kesan langsung kepada kehidupan harian mereka. Soalan yang lebih relevan ialah: adakah graduan tempatan kini lebih mudah mendapat pekerjaan di negeri sendiri? Adakah pendapatan keluarga meningkat seiring dengan laporan pertumbuhan ekonomi?

Perbincangan mengenai prestasi negeri sepatutnya membuka ruang muhasabah bersama, bukan sekadar persaingan naratif politik. Kejayaan sebenar sesebuah pentadbiran bukan diukur melalui laporan kewangan sahaja, tetapi melalui keyakinan rakyat bahawa masa depan mereka boleh dibina di negeri sendiri tanpa perlu berhijrah mencari peluang.

Akhirnya, angka boleh menunjukkan arah, tetapi pengalaman rakyat menentukan realiti. Jika pembangunan benar-benar menyeluruh, ia bukan sahaja terlihat dalam laporan ekonomi, tetapi turut dirasai dalam kehidupan seharian masyarakat.

Itulah ukuran kejayaan yang paling jujur.