PRESIDEN Pas, Tan Sri Abdul Hadi Awang menerusi tulisan terbaharunya bertajuk ‘Penyelesaian Yang Gagal‘ melontarkan kritikan keras terhadap pentadbiran Kerajaan Perpaduan.

Kritikan tersebut menggambarkan Pakatan Harapan (PH) sebagai gabungan yang rapuh, gagal membawa reformasi dan tidak berupaya menyelesaikan masalah ekonomi, rasuah, jenayah serta keruntuhan moral.

Namun persoalan yang lebih penting ialah sejauh mana gambaran bahawa kerajaan dan negara sedang menuju kegagalan itu benar-benar disokong oleh data?

Kritikan terhadap kerajaan sememangnya sebahagian daripada proses demokrasi. Kos sara hidup masih dirasai sebahagian rakyat, masalah dadah belum selesai, rasuah kekal menjadi cabaran dan tidak semua agenda reformasi bergerak pada kadar yang diharapkan.

Tetapi mengakui bahawa masalah masih wujud tidak sama dengan menerima kesimpulan bahawa seluruh pentadbiran telah gagal.

Ekonomi, wujud tekanan pada rakyat tetapi data tidak menunjukkan keruntuhan

Antara gambaran utama yang dibentuk dalam tulisan tersebut ialah keadaan rakyat yang dikatakan semakin terhimpit sehingga hampir semua kelompok masyarakat ‘mengeluh tentang perkara yang sama’.

Keresahan terhadap kos sara hidup tidak wajar dinafikan.

Namun prestasi ekonomi negara perlu dinilai menggunakan ukuran yang lebih luas daripada sentimen semata-mata.

Ekonomi Malaysia berkembang 6.0 peratus pada suku kedua 2026, berbanding 5.4 peratus pada suku sebelumnya. Pertumbuhan ekonomi bagi separuh pertama 2026 pula berada pada 5.7 peratus.

Kadar pengangguran turut berada sekitar 3.0 peratus pada Jun 2026.

Angka tersebut bukan bukti bahawa semua masalah ekonomi rakyat sudah selesai.

Namun ia juga tidak menyokong gambaran bahawa ekonomi negara sedang menuju kehancuran.

Inilah perbezaan antara mengatakan ‘masalah masih belum selesai’ dengan membuat kesimpulan bahawa ‘penyelesaian telah gagal’.

Rasuah boleh dikritik tetapi perlu dinilai secara terukur

Abdul Hadi turut mempertikaikan slogan tatakelola dan perang terhadap rasuah dengan mendakwa tindakan dilakukan secara terpilih terhadap musuh politik sementara pihak tertentu pula dilindungi.

Dakwaan seperti ini serius dan sewajarnya disertakan bukti kes demi kes.

Jika ukuran yang lebih luas digunakan, Indeks Persepsi Rasuah atau CPI Malaysia bagi 2025 menunjukkan peningkatan skor kepada 52 mata berbanding 50 mata pada tahun sebelumnya.

Kedudukan Malaysia turut meningkat ke tangga ke-54 dunia.

Peningkatan itu tentunya bukan alasan untuk kerajaan berpuas hati. Rasuah masih menjadi cabaran besar dan reformasi institusi masih perlu diteruskan.

Tetapi mengatakan usaha membanteras rasuah telah ‘gagal’ juga tidak menggambarkan keseluruhan keadaan apabila indikator antarabangsa menunjukkan sedikit kemajuan.

Lebih tepat untuk mengatakan bahawa usaha tersebut masih belum mencukupi

Kes bunuh, dakwaan umum yang bercanggah dengan trend terkini

Tulisan berkenaan turut menyatakan bahawa kes bunuh semakin meningkat.

Namun statistik jenayah rasmi menunjukkan pembunuhan sengaja mencatatkan penurunan sekitar 9.5 peratus kepada 237 kes dalam data terkini yang diterbitkan Jabatan Perangkaan Malaysia.

Ini tidak bermaksud masalah keselamatan boleh dipandang ringan.

Sebaliknya, data menunjukkan cabaran jenayah mempunyai pola berbeza-beza.

Kes berkaitan bekalan dan pemilikan dadah, misalnya, meningkat sekitar 10.6 peratus kepada lebih 81,000 kes.

Maka ada masalah yang semakin membimbangkan dan ada indikator lain yang bertambah baik.

Menyatukan semuanya di bawah kesimpulan bahawa ‘jenayah semakin meningkat’ menghasilkan gambaran yang terlalu umum.

Daripada kritik dasar kepada pertembungan idealogi

Tulisan Abdul Hadi kemudian bergerak lebih jauh daripada soal prestasi pentadbiran.

PH digambarkan sebagai gabungan yang berpaksikan sekularisme, materialisme dan warisan penjajah, sementara Islam dikemukakan sebagai kerangka penyelesaian yang lebih menyeluruh.

Di sinilah perbahasan berubah.

Ia tidak lagi semata-mata mengenai angka ekonomi, jenayah atau prestasi kerajaan, tetapi mengenai pertembungan ideologi.

Masalahnya, dakwaan bahawa pelbagai masalah negara — daripada rasuah, dadah, jenayah, kos sara hidup, kerosakan alam sekitar sehinggalah kelemahan demokrasi — mempunyai satu punca ideologi yang sama memerlukan pembuktian yang jauh lebih kukuh.

Dalam analisis dasar awam, hubungan sebab dan akibat tidak boleh diwujudkan hanya melalui persamaan retorik.

Jika rasuah meningkat, perlu diteliti institusi penguatkuasaan.

Jika kos hidup meningkat, perlu dianalisis inflasi, gaji, produktiviti, subsidi dan struktur pasaran.

Jika dadah meningkat, perlu dikaji aspek penguatkuasaan, pencegahan, kesihatan awam dan jaringan pengedaran.

Kesemua masalah itu tidak semestinya lahir daripada satu punca tunggal.

Ukur semua kerajaan dengan ukuran yang sama

Satu prinsip penting yang sebenarnya boleh diambil daripada tulisan tersebut ialah bahawa kerajaan mesti dinilai berdasarkan ilmu, keadilan, integriti dan hasil pentadbiran.

Prinsip itu wajar digunakan secara konsisten.

Jika prestasi Kerajaan Persekutuan mahu dinilai melalui ekonomi, kemiskinan, peluang pekerjaan, air, perumahan, pelaburan, kebajikan dan tatakelola, ukuran sama juga sepatutnya dikenakan kepada kerajaan negeri tanpa mengira parti mana yang memerintah.

Standard tidak boleh berubah mengikut warna politik.

Jika ekonomi tumbuh, akui pertumbuhan.

Jika harga barang masih menekan rakyat, akui tekanan.

Jika rasuah masih berlaku, teruskan reformasi.

Jika kadar jenayah tertentu turun, jangan mendakwa semuanya meningkat.

Dan jika pentadbiran gagal dalam sesuatu bidang, nyatakan kegagalan itu menggunakan angka dan hasil yang boleh diperiksa.

Masalah belum selesai bukan bermakna negara gagal

Perdebatan politik Malaysia sering terperangkap antara dua kutub.

Satu pihak mahu menggambarkan segala-galanya sedang baik.

Satu pihak lagi mahu menggambarkan segala-galanya sedang rosak.

Kedua-duanya tidak membantu rakyat memahami realiti.

Kerajaan tidak sepatutnya menafikan masalah yang belum selesai.

Pembangkang pula tidak sepatutnya memadamkan kemajuan yang boleh dibuktikan.

Hakikatnya, sebuah negara boleh mempunyai pertumbuhan ekonomi yang kukuh tetapi pada masa sama berdepan tekanan kos sara hidup.

Negara boleh memperbaiki kedudukan indeks rasuah tetapi masih mempunyai kes-kes rasuah yang serius.

Statistik pembunuhan boleh menurun tetapi masalah dadah boleh meningkat.

Inilah realiti pentadbiran yang kompleks.

Kritikan politik akan lebih bernilai apabila ia diuji dengan data.

Kerajaan pula hanya layak mempertahankan rekodnya apabila hasilnya boleh diperiksa oleh rakyat.

Pada akhirnya, persoalan paling berguna bukan siapa paling lantang mengatakan ‘berjaya’ atau ‘gagal’.

Persoalan yang utama sekarang adalah

Apa yang berubah, apa yang belum selesai dan apa bukti yang boleh dilihat rakyat?