TULAR di media sosial satu grafik yang memaparkan Menteri Besar Terengganu, Datuk Seri Dr Ahmad Samsuri Mokhtar memegang sehingga 13 jawatan penting merangkumi politik nasional, pentadbiran negeri dan institusi strategik ekonomi negeri.

Grafik tersebut bukan sekadar bahan visual politik biasa, tetapi telah membuka perbahasan lebih besar tentang budaya pemusatan kuasa yang semakin ketara dalam pentadbiran negeri Terengganu.

Walaupun penyokong melihat keadaan ini sebagai tanda kepercayaan dan kemampuan kepimpinan, rakyat juga berhak bertanya satu persoalan asas dalam demokrasi:
adakah terlalu banyak kuasa kini tertumpu kepada seorang individu?

Sebagai Ketua Pembangkang Parlimen Malaysia, Pengerusi Perikatan Nasional dan Naib Presiden Pas, Samsuri sememangnya memainkan peranan besar dalam percaturan politik nasional.

Namun dalam masa yang sama, beliau juga memegang jawatan Menteri Besar Terengganu, Ahli Parlimen Kemaman, ADUN Rhu Rendang serta mengetuai pelbagai institusi ekonomi dan syarikat berkaitan kerajaan negeri.

Persoalannya, sejauh mana seorang pemimpin mampu memberi fokus penuh kepada rakyat dan pentadbiran negeri apabila terlalu banyak tanggungjawab politik dan institusi dipikul secara serentak?

Dalam mana-mana sistem demokrasi moden, terlalu banyak kuasa yang terkumpul pada seorang tokoh bukanlah sesuatu yang sihat. Sistem yang matang sepatutnya dibina atas prinsip semak dan imbang, pengagihan tanggungjawab serta pengukuhan institusi — bukannya pergantungan melampau kepada seorang individu.

Apa yang lebih membimbangkan ialah apabila institusi strategik ekonomi negeri turut dipusatkan di bawah individu yang sama. Terengganu Incorporated, EPIC Berhad, PMINT, Perbadanan Menteri Besar dan pelbagai institusi lain memainkan peranan penting dalam menentukan hala tuju ekonomi negeri, pelaburan serta pengurusan aset rakyat.

Apabila terlalu banyak institusi ekonomi berada di bawah kawalan politik yang sama, persepsi awam yang terbentuk ialah:
kuasa ekonomi dan politik negeri kini semakin tertumpu kepada satu pusat sahaja.

Walaupun sebahagian jawatan itu bersifat ex-officio, persoalan yang lebih besar bukan sekadar soal teknikal pentadbiran, tetapi soal persepsi ketelusan, akauntabiliti dan budaya tadbir urus yang sihat.

Rakyat boleh bertanya, adakah sistem pentadbiran negeri hari ini masih memberi ruang kepada pandangan pelbagai pihak, atau keputusan semakin bergantung kepada kelompok kecil di sekeliling Menteri Besar?

Lebih ketara, keadaan ini turut menimbulkan persoalan tentang pembangunan pelapis kepimpinan dalam Pas dan kerajaan negeri sendiri. Adakah Terengganu ketandusan pemimpin berwibawa sehingga begitu banyak jawatan strategik perlu dipusatkan kepada Samsuri?

Jika benar pentadbiran negeri begitu kukuh dan stabil, mengapa terlalu banyak institusi penting tidak diagihkan kepada tokoh lain yang berkelayakan?

Budaya pemusatan kuasa seperti ini juga boleh melahirkan budaya ‘yes man’ dalam pentadbiran. Apabila terlalu banyak keputusan tertumpu kepada seorang individu, pegawai dan pimpinan bawahan mungkin menjadi semakin sukar untuk menegur atau memberikan pandangan berbeza. Akhirnya, institusi menjadi lemah kerana terlalu bergantung kepada personaliti, bukan kekuatan sistem.

Apa yang lebih menarik, Pas selama ini sering membawa naratif integriti, kesederhanaan dan kepimpinan Islamik yang menolak budaya politik lama. Namun apabila rakyat melihat pengumpulan begitu banyak jawatan dalam tangan seorang pemimpin, ia secara tidak langsung membuka ruang kepada persepsi bahawa Pas sendiri sedang mengamalkan budaya politik yang sebelum ini sering mereka kritik terhadap pihak lain.

Dalam keadaan rakyat Terengganu masih berdepan isu:
peluang pekerjaan,
kebocoran air,
pembangunan ekonomi,
penghijrahan anak muda,
dan tekanan kos sara hidup,
rakyat pastinya mahu melihat fokus kerajaan negeri benar-benar tertumpu kepada penyelesaian masalah rakyat, bukannya pengumpulan pengaruh politik dan institusi.

Hakikatnya, banyak jawatan tidak semestinya bermaksud pentadbiran lebih cekap. Malah dalam banyak keadaan, terlalu banyak tanggungjawab boleh menyebabkan fokus pentadbiran menjadi bercelaru dan keutamaan rakyat terabai.

Rakyat hari ini semakin celik politik. Mereka tidak lagi hanya melihat kepada imej atau gelaran, tetapi mahu menilai sama ada sistem pentadbiran benar-benar telus, seimbang dan memberi manfaat kepada rakyat secara menyeluruh.

Akhirnya, persoalan terbesar yang sedang bermain dalam fikiran rakyat Terengganu ialah:
adakah negeri ini sedang dipimpin melalui kekuatan institusi, atau semakin bergantung kepada dominasi seorang individu semata-mata?