KEMUNCULAN parti baharu diasaskan bekas Timbalan Presiden PKR, Datuk Seri Rafizi Ramli mula mencetuskan pelbagai reaksi dalam landskap politik negara apabila naratif yang dibawa cuba memposisikan Bersama sebagai sebuah ‘parti reformis teknokratik moden’ yang berteraskan polisi dan tata kelola.

Namun di sebalik pujian segelintir kelompok bandar dan kelas profesional terhadap agenda dibawa, timbul persoalan lebih besar sama ada pendekatan terlalu teknokratik itu benar-benar mampu diterjemahkan menjadi gerakan politik massa yang relevan kepada majoriti rakyat Malaysia.

Pemerhati politik melihat strategi Rafizi ketika ini cuba mengisi ruang politik tengah atau ‘centrist reformist’, dengan menjarakkan diri daripada pendekatan:

• politik Islam konservatif
• politik kaum tradisional
• liberalisme bandar
• serta populisme anak muda yang gagal bertahan.

Bagaimanapun, hakikatnya ruang politik sedemikian bukan sesuatu yang baharu dalam sejarah politik negara, malah sering berdepan kesukaran untuk berkembang di luar kelompok urban dan media sosial.

Banyak agenda sebenarnya telah dilaksanakan Kerajaan MADANI

Walaupun penyokong Bersama cuba menggambarkan agenda dibawa sebagai reformasi besar negara, banyak dasar diketengahkan sebenarnya sudah menjadi sebahagian daripada pelan kerajaan pimpinan Perdana Menteri, Datuk Seri Anwar Ibrahim.

Antaranya termasuk:

• reform TVET
• pengurangan kebergantungan pekerja asing
• ekonomi tenaga hijau
• pembangunan industri EV
• pemerkasaan PKS
• reform institusi
• dan agenda gaji progresif.

Perbezaannya ialah Kerajaan MADANI melaksanakan reform secara berperingkat berdasarkan kemampuan fiskal dan realiti ekonomi semasa, bukannya melalui slogan politik atau idealisme atas kertas.

Penganalisis melihat pendekatan Rafizi lebih kepada usaha ‘rebranding’ dasar sedia ada bagi membina identiti politik baharu selepas konflik dalaman PKR.

Cadangan pekerja asing 5 peratus disifatkan terlalu idealistik

Antara agenda paling banyak diperkatakan ialah cadangan menghadkan pekerja asing kepada hanya lima peratus.

Walaupun kedengaran progresif dari sudut teori ekonomi, pelbagai pihak melihat cadangan tersebut terlalu drastik dan sukar dilaksanakan dalam keadaan semasa.

Malaysia ketika ini masih bergantung kepada tenaga kerja asing dalam sektor:

• pembinaan
• perladangan
• pembuatan
• logistik
• pertanian
• dan perkhidmatan asas.

Pelaksanaan mendadak tanpa persediaan automasi dan reform industri yang matang boleh menyebabkan:

• kos operasi meningkat
• harga barang naik
• pelaburan terjejas
• dan tekanan besar kepada perusahaan kecil dan sederhana (PKS).

Situasi ini memperlihatkan pendekatan Rafizi yang masih cenderung kepada ‘policy idealism’ berbanding realiti pentadbiran negara yang kompleks.

Politik bukan sekadar pertandingan idea

Walaupun Rafizi sering dilihat mempunyai kekuatan dari sudut analisis data dan polisi, sejarah politik Malaysia membuktikan bahawa pilihan raya tidak dimenangi semata-mata melalui ‘white paper’ atau idea intelektual.

Rakyat kebiasaannya membuat keputusan berdasarkan:

• kestabilan
• kepercayaan
• sentuhan akar umbi
• emosi
• dan kemampuan menyelesaikan masalah harian.

Malah pemerhati turut melihat agenda Bersama terlalu tertumpu kepada kelompok:

• profesional bandar
• kelas menengah
• dan pengguna media sosial.

Keadaan itu menimbulkan persoalan besar sama ada parti tersebut mampu menembusi kawasan:

• luar bandar
• FELDA
• Pantai Timur
• Sabah dan Sarawak,
  yang selama ini menjadi penentu utama keputusan pilihan raya.

Rekod politik Rafizi terus jadi perhatian

Selain isu dasar, rekod politik Rafizi sendiri dijangka terus menjadi faktor penilaian rakyat.

Beliau sebelum ini sering dikaitkan dengan:

• konflik dalaman parti,
• pendekatan konfrontasi,
• dan ketidakstabilan organisasi politik.

Keadaan itu menyebabkan timbul persoalan sama ada beliau benar-benar mampu membina sebuah parti yang stabil dan berdaya tahan untuk jangka panjang.

Penganalisis berpandangan bahawa cabaran terbesar Bersama bukan menghasilkan polisi yang kelihatan pintar di media sosial, tetapi membuktikan kemampuan membina gerakan akar umbi yang kukuh dan meyakinkan rakyat bahawa mereka mampu mentadbir negara secara stabil.

Reformasi memerlukan kestabilan, bukan sekadar retorik

Dalam konteks semasa, ramai melihat reformasi sebenar sedang bergerak melalui institusi kerajaan secara berperingkat termasuk:

• pengukuhan Parlimen,
• reform tata kelola,
• ketelusan kewangan,
• dan pemisahan kuasa institusi.

Justeru, naratif bahawa semua institusi negara masih gagal dilihat lebih bersifat positioning politik berbanding gambaran sebenar proses reformasi yang sedang berjalan.

Akhirnya, persoalan utama bukan sama ada idea Rafizi kedengaran menarik atau intelektual.

Sebaliknya, persoalan sebenar ialah sama ada beliau mampu menterjemahkan retorik teknokratik itu menjadi gerakan politik nasional yang benar-benar dekat dengan denyut nadi rakyat biasa.

Dalam politik Malaysia, rakyat akhirnya tidak memilih siapa paling bijak bercakap semata-mata, tetapi siapa paling diyakini mampu membawa kestabilan, perpaduan dan pentadbiran yang berkesan untuk negara.