NARATIF ‘Kepimpinan Teknokrat di Bawah Panduan Ulama’ cuba dipersembahkan sebagai jalan tengah yang kononnya matang, realistik dan berfungsi.

Namun apabila diteliti secara jujur dan berfakta, naratif ini bukanlah solusi sebaliknya alat legitimasi politik untuk menutup kegagalan dan membungkam perbezaan pandangan dalam jamaah.

Hakikatnya, perbahasan ini tidak pernah bermula daripada soal gelaran, tetapi soal siapa menguasai keputusan sebenar dan siapa dipersalahkan apabila dasar gagal.

1. Islam Bukan Hiasan Naratif, Tetapi Tanggungjawab Kuasa
   Islam tidak diukur melalui gelaran, sebaliknya melalui nilai dan sistem. Kenyataan ini benar secara teori tetapi gagal dibuktikan secara praktikal.
   Jika benar sistem dan syura menjadi penentu:
   Mengapa keputusan-keputusan strategik negeri sering tidak dibuka untuk perbahasan awam?
   Mengapa kritikan dasar mudah dilabel sebagai ‘tidak patuh jamaah’?
   Dan mengapa kegagalan pentadbiran tidak pernah dipertanggungjawabkan kepada pembuat dasar, tetapi sentiasa dialihkan kepada isu disiplin ahli?
   Islam menuntut akauntabiliti, bukan sekadar ketaatan membuta tuli.
2. Rekod Kedah & Terengganu: Simbolik Lebih Daripada Substantif
   Hujah bahawa kepimpinan teknokrat Pas tidak menghalalkan maksiat dengan merujuk Kedah dan Terengganu terlalu minimalis dan selektif.
   Mengekang judi atau aktiviti tidak bermoral bukan ukuran tunggal keadilan Islam dalam pentadbiran.
   Persoalan yang lebih besar ialah:
   Bagaimana dengan pengurusan ekonomi rakyat?
   Peluang pekerjaan anak muda?
   Ketelusan tadbir urus tanah dan pelaburan?
   Kecekapan pengurusan bencana dan infrastruktur asas?
   Jika Islam hanya dihadkan kepada isu moral simbolik, maka Islam sedang dikecilkan menjadi slogan, bukan prinsip menyeluruh.
3. Sejarah Pas Disalahguna Untuk Menutup Realiti Semasa
   Benar, Pas pernah diterajui tokoh bukan ulama. Namun sejarah juga menunjukkan bahawa:
   Ketika itu, ulama benar-benar memegang kuasa nilai dan semak imbang,
   Bukan sekadar menjadi rujukan kosmetik yang disebut apabila perlu.
   Hari ini, ‘panduan ulama’ sering berfungsi sebagai perisai politik:
   Digunakan untuk menghalalkan keputusan,
   Tetapi tidak diberi ruang mencabar keputusan yang salah.
   Ini bukan kesinambungan sejarah
   ini penyelewengan terhadap roh perjuangan asal.
4. ‘Jebon 2.0’: Apabila Kritikan Dilabel Dosa
   Paling membimbangkan, naratif ini cuba mengalihkan fokus daripada kritikan dasar kepada serangan terhadap niat pengkritik.
   Setiap perbezaan pandangan dilabel:
   Tidak patuh jamaah,
   Mementingkan diri,
   Mengancam kesatuan saf.
   Ini berbahaya.
   Islam tidak pernah mengajar bahawa keputusan kolektif bebas daripada kesilapan, dan jamaah tidak pernah kebal daripada teguran.
   Menggunakan agama untuk mendisiplinkan soalan, bukan memperbaiki dasar, adalah tanda kepimpinan yang rapuh, bukan matang.
5. Masalah Sebenar: Siapa Takut Kepada Semak Imbang?
   Jika kepimpinan teknokrat benar-benar:
   Amanah,
   Berkeupayaan,
   Dan tunduk kepada panduan ulama,
   Maka kritikan berfakta tidak sepatutnya ditakuti.
   Masalah sebenar bukan mereka yang bertanya, tetapi mereka yang mahu ditaati tanpa dipersoal, sambil berselindung di sebalik istilah syura dan jamaah.

ISLAM BUKAN PERISAI KUASA
Kepimpinan Islam tidak lahir daripada gabungan istilah ‘teknokrat + ulama’ semata-mata, tetapi daripada:
Ketelusan,
Keberanian menerima teguran,
Dan kesediaan dipertanggungjawabkan.
Apabila ‘panduan ulama’ dijadikan alat menutup perbahasan, dan ‘ketaatan jamaah’ dijadikan senjata membungkam kritik, maka yang sedang dipertahankan bukan Islam tetapi kuasa.
Dan di situlah umat perlu berani bertanya:
siapa sebenarnya yang sedang menyimpang daripada roh perjuangan?