PENGISYTIHARAN Akta Pembangunan Petroleum 1974 yang memberikan hak minyak dan gas yang terletak di pelantar benua kepada Peteinas di bawah bidang kuasa Persekutuan adalah sah.

Perkara itu hanya boleh dipersoalkan sekiranya dapat dibuktikan bahawa bidang kuasa ke atas pelantar benua dan sumber asli di kawasan tersebut termasuk dalam senarai negeri dalam jadual ke-9 dalam Perlembagaan Persekutuan.

Ketetapan ini terkandung dalam Perlembagaan Persekutuan dan UNCLOS (United Nation Convention Law of Sea).

“Pembentukan perairan wilayah laut melebihi tiga batu nautika hanya boleh diperoleh oleh sesebuah negara mengikut peraturan dan prosedur yang ditetapkan dalam Konvensyen Geneva mengenai High Sea 1958 dan Kovensyen Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) mengenai Undang-undang Laut 1982.

“Istilah ‘nation’ dalam konteks ini merujuk kepada kerajaan Pusat negara kesatuan dan Persekutuan.

“Dalam kes yang kedua, kerajaan pusat negara Persekutuan merujuk kepada Persekutuan Malaysia.

“Justeru perairan wilayah laut luar pesisir yang bersebelahan dengan pantai Sarawak dan Sabah adalah di bawah bidang kuasa kerajaan Persekutuan dan bukannya negeri,” merujuk undang-undang tersebut.

Hal demikian menjelaskan bahawa sumber minyak dan gas di pelantar benua harus terletak di bawah bidang kuasa kerajaan Persekutuan yang memberi kuasa kepada kerajaan Persekutuan untuk melaksanakan haknya ke atas perkara itu.

Manakala bagi kes perubahan sempadan, Order in Council 1954 sebenarnya tidak terpakai untuk mentakrifkan wilayah negeri sebelum pembentukan Malaysia pada tahun 1963.

Hal ini kerana peta Borneo Utara dan Sarawak yang disertakan dalam Laporan Cobbold 1962 tidak memasukkan pelantar benua dalam laut lepas menjadi wilayah negeri seperti yang ditetapkan dalam undang-undang 1954.

“Undang-undang 1954 tidak mematuhi prinsip asas undang-undang antarabangsa yang menetapkan bidang kuasa negara/negara ke atas seluruh perairan wilayah laut kerana undang-undang ini hanya meliputi dasar laut dan tanah bawah yang bersebelahan dengan pantai.

“Manakala penggabungan perairan wilayah laut ke dalam negara adalah untuk memindahkan tanggungjawab untuk keselamatan dan pencemaran di kawasan yang ditetapkan di laut lepas.

“Undang-undang 1954 tidak sepadan dengan Konvensyen Geneva di High Sea 1958 dan status quo semasa pelantar benua dikawal oleh UNCLOS 1982.

“Percanggahan undang-undang 1954 dengan kedua-dua Konvensyen PBB ini menjadikan ketiga-tiga undang-undang ini bukan un pari materia dan tidak boleh dibaca bersama,” jelasnya.

Menurut Perlembagaan Persekutuan, Bahagian IV, Bab 1, Perkara 75, “Jika mana-mana undang-undang negeri tidak selaras dengan undang-undang Persekutuan, undang-undang Persekutuan hendaklah diguna pakai dan undang-undang Negeri hendaklah, setakat ketidakselarasan itu terbatal”.

Oleh yang demikian, semua undang-undang Persekutuan berhubung dengan aspek perundangan dan Perlembagaan dalam tuntutan Sarawak harus lebih tinggi daripada undang-undang negeri kerana semua akta Parlimen Persekutuan diisytiharkan mengikut konvensyen PBB merujuk kepada pengisytiharan Akta Pelantar Benua 1966, yang diperolehi daripada pemeteraian Konvensyen Geneva di High Sea 1958 dan ditandatangani oleh Tanah Melayu pada tahun 1960 dan Laut Akta Wilayah 2012 apabila Malaysia menandatangani UNCLOS 1982 pada 1996.