PELANTIKAN seorang pegawai Perkhidmatan Tadbir dan Diplomatik (PTD), Puan Ong Ling Loong, sebagai Pengarah Bahagian Korporat dan Perancangan Strategik Ibu Pejabat Jabatan Pengangkutan Jalan (JPJ) sepatutnya diraikan sebagai satu perkembangan biasa dalam perkhidmatan awam. Namun, apa yang berlaku di ruang komen media sosial amat mengecewakan apabila ia dibanjiri komen berbaur perkauman hanya kerana beliau berketurunan Cina.

Lebih menyedihkan, sebahagian besar komen tersebut datang daripada netizen Melayu sendiri. Sebagai orang Melayu, kita sepatutnya berasa malu melihat bagaimana sebahagian daripada masyarakat kita begitu mudah menghukum seseorang berdasarkan kaum, bukannya kelayakan atau rekod perkhidmatannya.

Persoalannya, apakah dosa seorang individu dilahirkan sebagai Cina?

Adakah beliau memilih bangsanya sebelum dilahirkan?

Sudah tentu tidak.

Beliau juga bukan dilantik kerana warna kulit atau keturunan, sebaliknya melalui sistem perkhidmatan awam yang mempunyai syarat, penilaian prestasi dan pengalaman tertentu. PTD merupakan skim perkhidmatan profesional yang melahirkan pentadbir negara. Jika seseorang itu memenuhi syarat dan menunjukkan prestasi yang baik, mengapa pula kaum menjadi isu?

Lebih malang lagi apabila ada pihak yang mengaitkan pelantikan ini dengan hakikat bahawa Menteri Pengangkutan datang daripada DAP. Seolah-olah setiap pegawai berbangsa Cina yang memegang jawatan dalam kementerian tersebut mesti dianggap sebagai ‘orang DAP’ atau mendapat layanan istimewa.

Ini adalah tanggapan yang tidak adil.

Pegawai PTD berkhidmat kepada kerajaan dan negara, bukannya kepada mana-mana parti politik. Mereka telah berkhidmat di bawah pelbagai Perdana Menteri dan pelbagai kerajaan. Hari ini mungkin mereka ditempatkan di Kementerian Pengangkutan, esok mungkin di Kementerian Kewangan, lusa di JPM atau kementerian lain. Itulah sifat profesionalisme dalam perkhidmatan awam.

Jika kita benar-benar mahu mempertahankan prinsip keadilan, maka seseorang perlu dinilai berdasarkan integriti, kompetensi dan prestasi kerjanya. Jika beliau gagal menjalankan amanah, kritiklah berdasarkan fakta. Tetapi jika satu-satunya alasan untuk mengecam ialah kerana beliau berbangsa Cina, maka kritikan itu bukan lagi kritikan yang membina, tetapi telah bertukar menjadi prejudis.

Lebih membimbangkan ialah kesan jangka panjang terhadap perpaduan negara. Apabila kebencian berasaskan kaum menjadi perkara biasa di media sosial, generasi muda akan membesar dengan tanggapan bahawa seseorang tidak layak memegang jawatan hanya kerana etniknya. Pemikiran seperti ini bercanggah dengan semangat Perlembagaan Persekutuan yang menjamin kesaksamaan di sisi undang-undang dan peluang dalam perkhidmatan awam berdasarkan kelayakan serta syarat yang ditetapkan.

Siapa yang harus dipersalahkan apabila sentimen seperti ini semakin membarah?

Jawapannya bukan mudah, tetapi kita tidak boleh menafikan bahawa budaya politik identiti yang dimainkan bertahun-tahun telah menyumbang kepada keadaan ini. Apabila masyarakat sentiasa diasuh melihat setiap isu melalui lensa kaum dan agama tanpa membezakan antara politik dengan pentadbiran profesional, maka lahirlah generasi yang lebih cepat menghukum identiti seseorang daripada menilai keupayaannya.

Media sosial pula mempercepatkan penyebaran sentimen ini. Algoritma memberi ganjaran kepada kandungan yang membangkitkan emosi, lalu kenyataan berbaur kebencian mudah menjadi tular dan dianggap normal.

Namun, tanggungjawab akhirnya tetap terletak pada setiap individu. Tiada siapa dipaksa menulis komen menghina. Tiada siapa dipaksa menyebarkan kebencian. Setiap pengguna media sosial bertanggungjawab terhadap kata-kata yang ditulis kerana setiap perkataan mempunyai kesan terhadap masyarakat.

Sebagai orang Melayu dan beragama Islam, kita diajar berlaku adil kepada semua manusia. Al-Quran mengingatkan bahawa kebencian terhadap sesuatu kaum tidak boleh mendorong kita berlaku tidak adil. Prinsip ini sepatutnya menjadi panduan dalam kehidupan bermasyarakat, termasuk ketika memberi pandangan di media sosial.

Malaysia memerlukan lebih ramai rakyat yang berani mempertahankan keadilan walaupun terhadap mereka yang berlainan bangsa. Mengkritik dasar kerajaan adalah hak setiap rakyat. Menegur kelemahan penjawat awam juga sesuatu yang wajar jika bersandarkan fakta. Tetapi mengecam seseorang hanya kerana nama atau bangsanya bukanlah tanda keberanian, sebaliknya petanda bahawa kita masih gagal membezakan antara politik, pentadbiran dan kemanusiaan.

Jika hari ini kita mempertahankan layanan adil kepada seorang pegawai berbangsa Cina yang tidak bersalah, esok apabila orang Melayu menjadi mangsa diskriminasi di tempat lain, kita juga mempunyai asas moral untuk menuntut keadilan.

Sebuah negara yang matang bukan diukur melalui siapa yang memegang jawatan, tetapi melalui kemampuan rakyatnya menghormati prinsip keadilan tanpa mengira kaum, agama atau latar belakang. Itu yang sepatutnya menjadi identiti Malaysia yang sebenar.