SEJAK mengambil alih pentadbiran negeri pada 2018, kerajaan Pas Terengganu membina imej sebagai kerajaan yang kononnya paling memahami denyut nadi rakyat. Pelbagai slogan digunakan termasuk “membela rakyat”, “mengurangkan beban kos hidup” dan “mentadbir secara prihatin”.

Namun selepas lebih tujuh tahun mentadbir negeri, isu cukai pintu kini mula memperlihatkan percanggahan ketara antara retorik politik dan realiti sebenar pentadbiran kerajaan negeri.

Hakikat yang tidak boleh dinafikan ialah cukai taksiran atau cukai pintu di Terengganu tidak pernah dimansuhkan sepenuhnya seperti yang sering digambarkan dalam propaganda politik penyokong kerajaan negeri. Sistem kutipan cukai oleh Pihak Berkuasa Tempatan (PBT) masih berjalan seperti biasa sehingga hari ini.

Semua PBT di Terengganu termasuk Majlis Bandaraya Kuala Terengganu, Majlis Perbandaran Kemaman dan Majlis Daerah Kuala Nerus terus mengeluarkan bil cukai taksiran setiap tahun mengikut Akta Kerajaan Tempatan 1976.

Apa yang berlaku sebelum ini hanyalah bentuk pengecualian atau subsidi tertentu yang ditanggung kerajaan negeri bagi kategori rumah kediaman tertentu. Ini bermaksud sistem cukai itu sendiri tidak pernah dihapuskan.

Kini apabila beberapa PBT mula melaksanakan semakan semula nilai pegangan dan kadar taksiran, rakyat mula melihat bahawa slogan populis yang dilaungkan selama ini akhirnya gagal bertahan apabila berdepan realiti kewangan sebenar negeri dan PBT.

Persoalan yang semakin kuat dibangkitkan rakyat ialah:
jika akhirnya rakyat tetap perlu membayar cukai dan berdepan semakan kadar, apakah sebenarnya perbezaan besar yang dibawa kerajaan Pas selain permainan persepsi politik?

Lebih menarik, kerajaan negeri dilihat masih cuba mengekalkan imej “kerajaan rakyat” dengan menggunakan istilah yang lebih lunak seperti:

• “pelarasan semula”,
• “semakan nilai”,
• “penstrukturan kadar”,
• dan “pengecualian bersasar”.

Namun bagi rakyat biasa, istilah itu tidak mengubah hakikat bahawa beban kos tetap meningkat.

Keadaan ini juga memperlihatkan kelemahan asas pendekatan pentadbiran Pas yang selama ini terlalu bergantung kepada retorik politik berbanding penyelesaian fiskal yang mampan.

Semasa menjadi pembangkang, isu cukai dan kos sara hidup sering dijadikan senjata politik untuk menyerang kerajaan terdahulu. Pas ketika itu cuba membentuk persepsi bahawa mereka mampu mentadbir negeri tanpa membebankan rakyat.

Tetapi selepas memegang kuasa, realiti sebenar mula terserlah:

• PBT tetap memerlukan hasil,
• kos penyelenggaraan bandar terus meningkat,
• pengurusan sampah dan infrastruktur memerlukan peruntukan besar,
• dan akhirnya kerajaan tetap bergantung kepada kutipan hasil daripada rakyat.

Ironinya, kerajaan yang dahulu lantang memainkan sentimen “beban rakyat” kini berdepan situasi yang sama apabila mereka sendiri terpaksa mempertahankan semakan cukai dan keperluan meningkatkan hasil PBT.

Dalam masa sama, rakyat juga mula membandingkan peningkatan beban ini dengan pelbagai isu asas yang masih gagal diselesaikan secara menyeluruh di Terengganu seperti:

• masalah bekalan air,
• pembangunan ekonomi perlahan,
• peluang pekerjaan yang terhad,
• penghijrahan tenaga muda keluar negeri,
• serta isu infrastruktur asas di beberapa kawasan.

Keadaan ini mewujudkan persepsi bahawa rakyat bukan sahaja terus dibebankan melalui semakan cukai dan pelbagai caj pentadbiran, malah masih belum menikmati peningkatan ketara dalam mutu perkhidmatan awam.

Isu cukai pintu hari ini akhirnya menjadi simbol kepada satu hakikat besar dalam politik Terengganu:
retorik populis semasa menjadi pembangkang jauh lebih mudah daripada realiti sebenar mengurus kerajaan negeri