DATUK Mah Weng Kwai kini telah melangkaui satu batas yang menuntut jawapan — bukan daripada pihak lain, tetapi daripada dirinya sendiri. Dalam satu forum anjuran Majlis Peguam baru-baru ini, beliau secara terbuka mendakwa bahawa semasa menganggotai panel Mahkamah Rayuan, beliau telah menerima panggilan telefon daripada seorang hakim Mahkamah Persekutuan yang memaklumkan bahawa salah seorang pihak dalam prosiding merupakan “rakan” kepada hakim berkenaan.

Mah mengemukakan insiden ini sebagai anekdot yang membimbangkan tentang campur tangan kehakiman — namun beliau tidak menamakan hakim tersebut, tidak menjelaskan tahun kejadian, tidak menerangkan sama ada kes itu diteruskan, ataupun sama ada sebarang aduan pernah dikemukakan. Ini merupakan satu dakwaan tanpa tanggungjawab, ibarat melontar bom tangan ke dalam wacana awam dengan pin masih di tangannya.

Kini, beliau perlu membuat pilihan.

Tiada lagi kiasan, tiada lagi permainan

Jika benar Mah percaya bahawa panggilan telefon tersebut merupakan satu perbuatan yang tidak wajar, maka beliau mempunyai kewajiban — bukan pilihan — untuk menamakan hakim yang dimaksudkan. Kegagalan beliau untuk berbuat demikian tidak menjadikan beliau seorang pendedah salah laku (whistleblower). Sebaliknya, ia menjadikan beliau bersubahat. Bersubahat dalam melindungi pelaku salah yang berpotensi. Bersubahat dalam membenarkan masyarakat membuat spekulasi liar mengenai integriti hakim-hakim Mahkamah Persekutuan, sama ada yang terdahulu mahupun yang masih berkhidmat. Bersubahat dalam mencemarkan kepercayaan terhadap institusi kehakiman tanpa mengemukakan sebarang bukti yang boleh diambil tindakan.

Apakah jenis bekas hakim yang mengemukakan dakwaan serius sedemikian di forum umum, namun berlindung di sebalik ketidakjelasan apabila diminta bertanggungjawab? Adakah beliau sekadar mencari perhatian? Mengejar pujian? Atau lebih buruk lagi, bermain politik dengan reputasi orang lain?

Diam bukan sikap berkecuali — Ia merosakkan

Dengan memilih untuk berdiam diri, Mah bukan melindungi institusi — beliau sedang merosakkannya. Setiap hakim yang pernah berkhidmat di Mahkamah Persekutuan kini terpalit dengan syak wasangka. Masyarakat terus tertanya-tanya. Komuniti guaman pula terpecah. Dan kredibiliti badan kehakiman terus tergantung — hanya kerana seorang individu memilih untuk menyampaikan anekdot yang penuh kiasan dalam wacana awam tanpa keberanian untuk menoktahkannya dengan penjelasan.

Diamnya Mah bukanlah suatu tindakan berprinsip. Ia adalah sabotaj terhadap institusi.

Jalan terhormat yang perlu diambil

Hanya terdapat dua jalan yang masih terbuka:

1. Namakan hakim yang dimaksudkan, kemukakan fakta, dan serahkan kepada pihak berkuasa yang sewajarnya untuk menyiasat; atau
2. Akui bahawa kenyataan tersebut adalah tidak wajar, tidak bertanggungjawab, dan mohon maaf secara terbuka atas kerosakan yang telah ditimbulkan.

Sebarang tindakan selain itu adalah tindakan pengecut — dan pengkhianatan terhadap integriti kehakiman yang kononnya ingin dipertahankannya.

Datuk Mah Weng Kwai tidak boleh terus bermain di kedua-dua belah garisan ini. Jika beliau memilih untuk terus berdiam diri, maka beliau harus bersedia untuk legasi beliau dinilai bukan sebagai pelindung keadilan, tetapi sebagai penyebar tohmahan dan perpecahan.

Badan kehakiman berhak mendapat layanan yang lebih baik. Begitu juga masyarakat. Dan sepatutnya, beliau juga begitu.

*Penulis ialah seorang peguam bela dan peguam cara, dan terlibat secara aktif dalam wacana perundangan dan perlembagaan di Malaysia