OLEH: Datuk Dr Siva Ananthan

NAMPAKNYA Perdana Menteri, Datuk Seri Anwar Ibrahim, sekali lagi menjadi sasaran. Bukan sekadar dituduh mencabul lelaki, bahkan kali ini dikatakan turut memperalatkan pihak polis, pendakwaan dan kehakiman bagi menutup kes berkenaan serta memanipulasi pelantikan hakim demi kepentingan peribadi.

Inilah naratif yang sedang digerakkan dan disebarkan dalam media – suatu bentuk ‘perbicaraan oleh media’. Tidak menghairankan kerana pendekatan inilah yang kerap digunakan dalam siri tuduhan politik terdahulu terhadap Anwar oleh pihak lawan.

Dalam buku Mein Kampf, Adolf Hitler menyatakan bahawa manusia lebih mudah terpedaya dengan pembohongan besar berbanding pembohongan kecil. Isu homoseksual yang dikaitkan dengan Anwar merupakan sebahagian daripada ‘Pembohongan Besar’ versi Malaysia.

Logiknya ialah: pembohongan kecil mungkin diperiksa dan dipersoalkan oleh orang ramai, tetapi pembohongan besar – jika diulang-ulang – akan lebih mudah dipercayai. Justeru, ramai yang mempunyai perasaan yang bercampur baur terhadap Anwar. Rasa ragu-ragu ini menjadikan masyarakat mudah dimanipulasi melalui slogan dan propaganda yang bertujuan menanam prasangka bahawa beliau bersalah.

Bahaya sebenar ‘Pembohongan Besar’ ini adalah kerana ia meruntuhkan asas utama dalam keadilan – iaitu anggapan bahawa seseorang itu tidak bersalah sehingga dibuktikan sebaliknya. Tuduhan ini disebarkan oleh lawan politiknya melalui jentera media sosial yang kuat, dengan harapan masyarakat awam yang mudah terpengaruh akan mempercayainya tanpa soal.

Saya menyeru agar kita bersikap waras dan berhati-hati. Adakah mungkin tuduhan ini direka dan disusun oleh pihak tertentu yang mempunyai motif politik semata-mata untuk melemahkan kerajaan yang ada?

Sejarah tuduhan bermotif politik

Anwar dan keluarganya sudah berulang kali menjadi mangsa kepada serangan politik terancang dan penuh niat jahat. Tuduhan ini biasanya timbul ketika Anwar berada di kemuncak kerjayanya.

Pada tahun 1998, ketika Tun Dr Mahathir Mohamad bimbang kedudukannya bakal digugat, maka timbullah tuduhan liwat dan rasuah buat kali pertama – yang membawa kepada sabitan dan pemenjaraan Anwar. Kemudian, sabitan itu dibatalkan.

Pada 2008, apabila Anwar mengetuai pembangkang dan mencatatkan pencapaian besar dalam pilihan raya, timbul pula tuduhan liwat kali kedua – juga berakhir dengan sabitan. Namun, beliau akhirnya diberi pengampunan oleh Yang di-Pertuan Agong pada 2018.

Kini, apabila Anwar sedang giat melaksanakan agenda reformasi, tuduhan yang serupa muncul semula. Ini bukanlah satu kebetulan. Sebaliknya, ia menunjukkan satu pola serangan berterusan dan terancang yang bertujuan menjatuhkan reputasinya.

Kredibiliti dan niat Yusoff Rawther

Siapakah penuduh ini? Bapa saudaranya sendiri, Mohideen Abdul Kader, pernah mempersoalkan kewajaran dakwaan Yusoff dengan menyatakan bahawa beliau percaya Yusoff telah dipergunakan oleh pihak tertentu demi kepentingan politik.

Apa yang lebih mencurigakan, ahli keluarga Yusoff sendiri tidak mengetahui tentang kejadian itu. Menurut Mohideen, “Kejadian ini dikatakan berlaku pada 2 Oktober 2018, lebih setahun lalu. Namun tiada seorang pun daripada keluarga kami – termasuk datuknya yang sangat rapat dengannya – dimaklumkan mengenainya.”

Latar belakang Yusoff sebagai individu yang cenderung kepada politik serta kenyataan-kenyataannya yang bercanggah menimbulkan keraguan terhadap kesahihan tuduhannya. Versinya mengenai kejadian itu berubah-ubah, termasuk dari segi tarikh, tempat dan butir-butir lain.

Lebih membingungkan, dia mengambil masa bertahun-tahun untuk tampil membuat laporan. Jika kejadian itu benar-benar traumatik, mengapa tidak dilaporkan serta-merta? Kelewatan ini menimbulkan persoalan tentang motif sebenar. Tambahan pula, dia dikatakan masih berhubung dengan Anwar atau kenalannya selepas kejadian. Ini bertentangan dengan dakwaannya bahawa dia trauma.

Seseorang pengadu yang berkredibiliti seharusnya tampil dengan kenyataan yang konsisten, tepat pada masanya dan bebas daripada pengaruh politik.

Masa yang mencurigakan

Tuduhan ini timbul pada saat pentadbiran Anwar sedang mencatatkan kemajuan dalam reformasi dan tadbir urus. Selalunya, tuduhan sebegini timbul apabila pihak lawan ingin menggugat kredibiliti seseorang pemimpin.

Ketika tuduhan ini muncul, kerajaan pimpinan Anwar sedang melaksanakan pelbagai dasar penting termasuk reformasi ekonomi dan usaha membanteras rasuah – yang pastinya mengancam kepentingan golongan tertentu. Maka, tidak mustahil tuduhan ini bertujuan mengalihkan perhatian, merosakkan reputasi dan memaksa beliau berundur.

Ketiadaan bukti kukuh

Tiada bukti yang boleh disahkan atau saksi bebas yang menyokong dakwaan ini. Oleh kerana tuduhan ini sangat serius, ketiadaan bukti sahih memberi gambaran bahawa ia mungkin direka.

Tiada saksi bebas, tiada keterangan pihak ketiga, dan tiada bukti forensik yang menyokong dakwaan ini. Malah, hubungan yang diteruskan dengan pihak yang dituduh juga mencacatkan naratif kononnya dia trauma. Tuduhan seberat ini memerlukan bukti kukuh, bukan spekulasi.

Pola serangan peribadi yang berulang

Anwar telah berdepan pelbagai bentuk serangan peribadi dan tindakan undang-undang selama puluhan tahun – banyak yang akhirnya terbukti tidak berasas. Tuduhan terbaharu ini menyerupai taktik lama yang digunakan untuk menjatuhkan reputasi beliau.

Persoalan yang perlu kita renungkan ialah: siapakah yang untung jika Anwar tumbang?

Sememangnya, semua dakwaan salah laku perlu disiasat dengan telus. Namun, media bukanlah medan untuk ‘mengadili’ seseorang. Kita harus menolak ‘perbicaraan oleh media’ dan sebaliknya menuntut siasatan yang adil dan tidak memihak.

Berdasarkan bukti sejarah, isu kredibiliti penuduh, masa tuduhan yang mencurigakan dan ketiadaan bukti kukuh, adalah munasabah untuk menyimpulkan bahawa tuduhan ini merupakan usaha terancang untuk menjatuhkan Anwar.

Setiap individu berhak diadili berdasarkan fakta, bukan fitnah. Anwar – seperti orang lain – adalah tidak bersalah sehingga dibuktikan bersalah. Janganlah kita menjadi mangsa kepada ‘Pembohongan Besar’ ini.

*Datuk Dr Siva Ananthan ialah bekas Ahli Majlis Pimpinan, Persatuan Undang-Undang ASEAN