PERKEMBANGAN konflik terbaharu melibatkan Israel, Iran dan Amerika Syarikat sekali lagi menguji emosi umat Islam di seluruh dunia. Imej peperangan, korban awam dan ketegangan geopolitik secara semula jadi membangkitkan rasa simpati dan solidariti. Rakyat Malaysia, sebagai sebahagian daripada umat Islam global, tidak terkecuali merasai kesedihan tersebut.

Namun di sebalik gelombang emosi ini, wajar untuk kita bertanya dengan tenang: adakah setiap konflik luar negara perlu diterjemahkan menjadi ukuran siapa paling Islam dalam politik tempatan?

Hakikatnya, konflik Iran–Israel bukan sekadar isu agama. Ia adalah persaingan kuasa geopolitik yang melibatkan keselamatan nuklear, pengaruh serantau dan strategi kuasa besar dunia. Banyak negara Islam sendiri mempunyai pendirian berbeza terhadap Iran, menunjukkan bahawa dunia Islam tidak bergerak dalam satu blok pemikiran yang seragam.

Di Malaysia, Islam berkembang dalam kerangka yang jauh berbeza. Sejak sekian lama, pegangan Ahli Sunnah Wal Jamaah menjadi asas kehidupan beragama menekankan keseimbangan, hikmah dan kestabilan masyarakat. Tradisi ini tidak lahir daripada revolusi politik atau konflik ideologi, tetapi daripada dakwah ilmu dan pembinaan masyarakat secara damai di Nusantara.

Inilah kekuatan sebenar Islam Malaysia.

Namun sejak kebelakangan ini, setiap krisis di Timur Tengah sering digunakan untuk membina persepsi bahawa parti politik tertentu merupakan benteng tunggal Islam. Naratif ini mungkin berkesan secara emosi, tetapi ia menyempitkan agama yang sebenarnya jauh lebih luas daripada sempadan politik kepartian.

Islam bukan slogan kempen. Islam juga bukan milik eksklusif mana-mana organisasi.

Sejarah menunjukkan umat Islam sentiasa berbeza pandangan politik, tetapi tetap bersatu dalam aqidah dan akhlak. Tradisi Ahli Sunnah Wal Jamaah sendiri menolak pendekatan melampau sama ada ekstremisme agama mahupun ekstremisme politik. Kepimpinan dalam Islam diukur melalui keadilan, kebajikan rakyat dan kemampuan membawa kestabilan, bukan melalui retorik konfrontasi.

Dalam konteks konflik Iran, umat Islam boleh bersimpati terhadap mangsa peperangan tanpa perlu mengangkat model politik negara lain sebagai contoh Islam yang ideal. Iran mempunyai sistem ideologi tersendiri yang berakar daripada sejarah dan mazhab berbeza. Malaysia pula mempunyai tradisi sendiri yang terbukti berjaya mengekalkan keharmonian masyarakat majmuk selama puluhan tahun.

Memahami perbezaan ini bukan tanda kelemahan iman, tetapi tanda kematangan berfikir.

Apa yang lebih membimbangkan ialah apabila emosi global digunakan untuk mewujudkan garis pemisah dalam masyarakat seolah-olah menyokong pendekatan sederhana bererti kurang mempertahankan Islam. Sedangkan Islam yang diajarkan di negara ini sentiasa menekankan jalan tengah: mempertahankan keadilan tanpa menjerumus kepada permusuhan berpanjangan.

Malaysia tidak memerlukan politik kemarahan untuk membuktikan kecintaan kepada agama. Islam di negara ini kekal kuat kerana institusinya stabil, masyarakatnya damai dan pendekatannya berteraskan wasatiyyah.

Akhirnya, umat Islam Malaysia perlu kembali kepada asas yang lebih besar: agama ini menyatukan, bukan memecahkan; membina, bukan memonopoli.

Apabila Islam difahami sebagai nilai bersama seluruh rakyat, maka persepsi bahawa hanya satu parti mampu mewakili agama akan gugur dengan sendirinya bukan melalui pertentangan, tetapi melalui kesedaran bahawa Islam sentiasa lebih besar daripada politik.