KENYATAAN terbaharu Tan Sri Abdul Hadi Awang melalui kolum Minda Presiden Pas yang mengikat kemenangan politik Pas dengan ‘kewajipan agama’ bukan sekadar retorik, ia adalah strategi lama untuk menutup ruang semak imbang, mendiamkan kritikan dalaman, dan memusatkan kuasa di tangan segelintir elit parti.

Apabila parti disakralkan sebagai ‘bahtera’ dan semua perbezaan pandangan dilabel sebagai ‘menebuk kapal’, rakyat harus bertanya: siapakah sebenarnya yang sedang dilindungi, iman umat atau kedudukan politik?

1) Agama itu suci, parti itu alat jangan disakralkan parti

Islam adalah milik seluruh umat, melangkaui parti mana pun. Menyamakan ketaatan kepada keputusan pusat parti dengan ketaatan kepada Allah dan Rasul adalah penyimpangan retorik yang berbahaya.

Akibatnya, sesiapa yang menuntut ketelusan tender, laporan GLC, atau audit kuasa dilihat ‘derhaka’ sedangkan itulah tuntutan amar makruf nahi mungkar dalam urus tadbir moden.

Hakikatnya: dalam demokrasi, parti mesti sedia dinilai, dikritik, dan diganti jika gagal. Menutup kritik atas nama wala’ bukan kekuatan iman; itu tanda takut pada cahaya ketelusan.

2) ‘Dengar dan taat’ bukan lesen menolak akauntabiliti

Hadi menuntut ketaatan kepada semua lantikan: pesuruhjaya, calon, menteri besar ‘keputusan pusat wajib ditaati’. Di mana ruang rakyat untuk menilai prestasi? Di mana suara akar umbi terhadap calon payung terjun?

Mengapa strategi ‘rahsia’ yang ‘wajib dipatuhi walaupun tidak difahami’ dijadikan doktrin? Politik yang matang memerlukan penjelasan, data, dan bukti, bukan ketaatan buta.

Soal mudah yang Pas enggan jawab:

Mana laporan prestasi berkala agensi dan GLC negeri?

Siapa mendapat projek, melalui proses apa, pada harga berapa?

Apakah mekanisme aduan dan rayuan ahli ketika tindakan disiplin dilaksanakan?

Jika jawapan tiada, jangan sorok di balik hadis; itu kelemahan urus tadbir, bukan ujian iman.

3) Retorik ‘musuh/munafik’ memecah, bukan memimpin

Mengheret bahasa perang dan menakut-nakutkan ahli dengan label ‘munafik’ hanyalah cara murah untuk menutup perbezaan pandangan.

Malaysia negara majmuk pemimpin yang layak memimpin ialah yang menyatukan rakyat dengan prestasi, bukan memecahkan komuniti dengan label.

Kekuatan politik abad ke-21 bukan pada serban retorik, tetapi pada:

kos sara hidup yang turun,

air bersih yang mengalir,

pelaburan yang masuk,

pekerjaan yang wujud,

integriti yang terbukti.

Itu barulah ‘kemenangan yang diisi’, bukan khutbah panjang yang mengabsahkan kuasa.

4) Ghanimah jawatan diakui sendiri maka benteng antipatronaj wajib

Hadi mengakui ‘ujian ghanimah jawatan, kedudukan, projek kecil’. Bila parti sendiri mengakui daya tarikan habuan, pagar integriti mesti diganda:

Deklarasi aset terbuka untuk MB/Exco/ADUN.

Perolehan berasaskan tender telus, bukan rundingan tertutup.

Audit bebas tahunan yang diterbitkan untuk umum.

Larangan konflik kepentingan dan pemantauan etika yang berfungsi.

Tanpa ini, seruan wala’ hanya jadi perisai kepada politik naungan.

5) Demokrasi memerlukan syura yang sebenar, bukan syura kosmetik

Syura bukan cop mohor selepas keputusan dibuat. Syura adalah proses: hujah dilawan hujah, angka melawan angka, dokumen ditatap umum. Bila keputusan calon/MB turun dari ‘langit pusat’ tanpa penjelasan, yang rosak bukan musuh politik yang rosak ialah keyakinan penyokong sendiri.

6) Legitimasi bukan terbit dari slogan, tetapi prestasi

Hadi menuntut kemenangannya ‘dipertahankan’. Baik mari bertanding atas lapangan prestasi:

Indeks kebolehgunaan air, kadar NRW, jadual gangguan turun atau naik?

Data peluang pekerjaan belia bertambah atau berkurang?

Kecekapan pungutan sampah, banjir kilat, pengangkutan awam selesai atau berlarutan?

Laporan GLC keuntungan mampan atau untung atas kertas, rugi di realiti?

Di sinilah Kerajaa MADANI diuji dan sudi dinilai: angka, laporan, program nyata. Bukan retorik ‘kita vs mereka’.

Selamatkan agama daripada politik kepartian, dan selamatkan rakyat daripada autoritarianisme berserban

Ketaatan kepada Allah ialah ketaatan kepada kebenaran, keadilan, dan amanah bukan ketaatan membuta kepada mana-mana presiden parti.

Jika Pas benar yakin pada kekuatan Islam, buktikan melalui ketelusan, prestasi, dan keberanian diaudit. Seruan ‘wala’ mutlak’ hanyalah pintu belakang untuk mengekalkan kuasa tanpa soalan.

Rakyat Malaysia telah dewasa. Mereka tidak perlukan ‘bahtera’ yang melarang bertanya. Mereka perlukan pemimpin yang berani memberi jawapan.

Dan dalam ujian itulah, propaganda kosong akan tenggelam yang terapung hanyalah fakta, integriti, dan khidmat kepada rakyat.