CADANGAN pembangunan projek Regasification Terminal (RGT) di Kemaman yang dijangka siap menjelang 2029 dilihat sebagai satu langkah strategik untuk mengangkat Terengganu sebagai hab LNG di Pantai Timur. Dalam naratif pembangunan, projek ini sering dikaitkan dengan potensi pelaburan, peluang pekerjaan, dan pengukuhan kedudukan negeri dalam industri tenaga.

Namun, di sebalik optimisme tersebut, terdapat beberapa persoalan asas yang wajar diberi perhatian agar perbincangan mengenai projek ini kekal berasaskan realiti, bukan sekadar aspirasi.

Pertama, status sebenar projek ini masih belum sepenuhnya kukuh. Walaupun sasaran siap telah dinyatakan, pelaksanaan projek berskala besar seperti ini lazimnya bergantung kepada beberapa faktor kritikal seperti kelulusan kawal selia, komitmen pelabur, serta kewujudan pembeli gas jangka panjang (off-taker). Tanpa jaminan permintaan yang jelas, risiko kewangan projek boleh menjadi tinggi.

Kedua, kebergantungan kepada LNG import menimbulkan persoalan tentang keselamatan tenaga jangka panjang. Dalam keadaan pasaran global yang tidak menentu, harga LNG boleh berubah secara mendadak bergantung kepada faktor geopolitik dan permintaan antarabangsa. Ini bermakna manfaat ekonomi tempatan mungkin terdedah kepada risiko luar kawalan.

Selain itu, kedudukan Kemaman sebagai hab LNG juga perlu dilihat dalam konteks persaingan serantau. Negara jiran seperti Singapura, Thailand dan Vietnam telah lebih awal membangunkan infrastruktur LNG dan mempunyai ekosistem industri yang matang. Justeru, persoalan penting ialah apakah kelebihan kompetitif yang benar-benar membezakan Kemaman dalam menarik pemain industri.

Dari sudut dasar tenaga pula, dunia kini sedang bergerak ke arah sumber tenaga boleh diperbaharui. Walaupun gas sering dianggap sebagai bahan api peralihan, pelaburan besar dalam infrastruktur LNG berisiko berdepan dengan perubahan dasar global dalam tempoh dua hingga tiga dekad akan datang. Ini menimbulkan kebimbangan sama ada projek ini mampu kekal relevan dalam jangka panjang.

Dalam masa yang sama, kita tidak boleh menafikan potensi positif projek ini. Jika dirancang dan dilaksanakan dengan teliti, RGT Kemaman berupaya merangsang pembangunan ekonomi tempatan, memperkukuh rantaian bekalan tenaga, serta membuka ruang kepada liberalisasi pasaran gas di Malaysia.

Namun begitu, pendekatan yang lebih berhati-hati dan telus adalah penting. Penilaian mendalam terhadap daya maju komersial, permintaan sebenar pasaran, serta impak jangka panjang perlu didedahkan kepada umum. Ini bukan untuk menolak pembangunan, tetapi untuk memastikan setiap keputusan dibuat berdasarkan asas yang kukuh.

Akhirnya, persoalan utama bukan sama ada projek ini perlu diteruskan atau tidak, tetapi sama ada ia telah dinilai dengan cukup teliti untuk mengelakkan risiko menjadi projek yang tidak mencapai potensi sebenar.

Dalam konteks pembangunan berskala besar, sikap kritikal yang berasaskan fakta bukanlah halangan kepada kemajuan sebaliknya ia adalah prasyarat kepada kejayaan yang mampan.